Leave a message!

Foto : Kim Vos Fotografie

Add a new message

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Een dikke bravo voor de schitterende voorstelling!! Ik heb ervan genoten ! De trage opbouw maakte het als toeschouwer mogelijk om introspectief te gaan kijken – deze tijd is nodig - en te beseffen ….dat heel wat op ons af zou komen. Een schitterende opbouw trouwens ! Elke danser op zich heeft een heel eigen karakter en zijn of haar verhaal groeit gedurende de voorstelling. Zij vormen binnen het dansteam een geheel om een prachtig verhaal en dans te brengen Dat verhaal zie je ook groeien gedurende de voorstelling. De opbouw van de emoties en passies waren zéér goed zichtbaar én hoorbaar bij het publiek. Knap ook om stiltes in te lassen in de voorstelling! Op bepaalde momenten ook confronterend wat de isolatie van covid met ons gedaan heeft ! heel herkenbaar : aantrekken-afstoten/wegduwen / angsten. Soms moeilijke keuzes. Muziek en belichting versterkten deze gevoelens. Ook fijn om de dansers te herkennen aan hun outfit. Maakt het voor de toeschouwer makkelijker om hun verhaal te volgen. Ik was verrast van de Spaanse versie van “la vie en rose”. Zo totaal anders dan de Franse. Het dansen op, tussen, over, glijdend op de banken…. Prachtige choreografie…en zoveel expressie. Soms letterlijk adembenemend – voor mij beroepsmisvorming – dansend op de kousen….met danseres in de armen…niet éénmaal, maar tweemaal…..ongelooflijk krachtig… Even dacht ik : hopelijk komen die niet vast te zitten ..tussen de banken. Voor mij is oxytocin niet zomaar een neuropeptide dat als hormoon functioneert, maar de voorstelling heeft het tot leven gebracht : een verwezenlijking, vermenselijking van de ziel in al zijn facetten. De ziel werd “blootgelegd” . Elke toeschouwer kan hier zijn verhaal schrijven, voelen, maken… De danseres met de rode lippen en de zwarte outfit vond ik persoonlijk magisch : zij wist in het solodansen de vleugels van de ziel een gezicht te geven. Als onze kleindochter van zes me ooit vraagt : “oma Niek , wat is dat een ziel? “. Dan ga ik haar zeggen : “we gaan samen naar oxytocin van Isabelle gaan kijken”.

Pages

Schrijf je nu in voor mijn nieuwsbrief!